Afscheid, Barbaro
Van uw dagen op het Eerlijke Opleidingscentrum van Heuvels, aan
ingang van uw geest, vanochtend, in de eerlijke heuvels van
eeuwigheid, Barbaro, was u een herinnering, aan wij allemaal wie
liefde paarden, van waarom wij, en waarom wij bij het houden van zullen houden
hen ondanks het onvermijdelijke hartzeer dat de liefde zal
breng.
Wij, als mensen, niet, en kunnen niet, begrijpen het geheim
van het paard; hoe zelfs in de grensgebieden van een box die zij hebben gedragen
binnen hen alle enorme open plekken van de aarde; hoe,
hoewel wij hen in arrogantie kunnen zadelen, zonder hun
sterkte en snelheid, kunnen wij, als species, niet hebben
overleefd; en hoe te om een paard op te zetten is op a in te schepen
reis van het beheersen van niet het paard, maar oneself, en toen
de wereld.
En toen wij u verloren, Barbaro, die het symbool van waren
moed, duurzaamheid, geduld, en een wens te overwinnen, wij
verloor het zijn wie, voor een korte tijd, een brug tussen werd
die van ons die geen wereld zonder paarden kunnen veronderstellen en
hen die, vóór u, niets van hen hadden gekend.
Ik zal u, nooit Barbaro vergeten, zoals ik nooit zal vergeten
de beelden die ik van de grote Schurk heb gezien, en voor gegaan
Toverstokje, en Landaluce, en het Eiland van de Pijnboom, dat allen werden genomen
van ons vóór hun tijd. En ik hoop, als er zijn
de hengst en broodmare verbindt in hemel, dat u hen hebt
allen in van u.
